Mağallemizde doğüşken bir fadime var. Doğüşken didikçe doğüşken. Bidene delisi duddumu kimseler yinemez, alimallah. Okelendimi gozü kimsiyi gormez, cırgıt gibi çığırır, ağzına geleni sayar. Ne gomşu hatırı dir, ne ilâlemden çekinir, mağalleyi başına giyer.
Bi de bebeleri var ki “Yilin attığı, Yağmurun serptiği” nirde zarar görecek iş varısa bebeler onun başındalar. Sanki Allah onları gırıp,döksün,bozup dağıtsınlar diyi yaratmış. Ben daha böyle ziyankar bebeler görmedim. Bebelerin elinde bidene oyuncak görmesinler, hemen gapıp gaçıyollar. Şayet bebelere bişiy disen anaları hemen pencereden boynunu uzadıyo, sanki döğüş horuzu. Herkezinen nizahlı, döğüşmediği kimse yok. Fırıncıynan atışır, bakkalınan didişir, satıcıynan çekişir, mağallelinin bu gadından ödü sıdar, öğle bir çirkaf ki Allah ocaklardan ırakiyliye.
Geçenlerde Fatmappanın oğlu onun bebesine bidene vurmuş. Çünki gitmiş adamın pisikledinin havasını indirmiş, adam da bidene yapışdırmış. Aslında adam haklı, vay bebeme vuran senmisin, dinne gaari sen Fadimanımı, açıyo ağzını yumuyo gözünü. Ne yamacımdaki herif diyo, ne de kimselerden çekiniyo. “Benim bebem senin elinin eti mi oldu” diyo. “Utanmıyonmu gucücük bebiyi doğmüye, el gader etten niyistiyon gocaman herif, ömrüyaşı kesilipte yiğinniği yire gelesice, ganın altına akar işallah, vurmaz ol da elin golun büzmağal ossun” diyi mağalliyi başına giyyodu